Το mentorship ειδικά στην Ελλάδα είναι ένα θέμα που δεν πολύ-συζητιέται ή δεν του δίνεται αρκετό βάρος. Η σημασία του βεβαία είναι κάτι που δεν θα έπρεπε να αφήνει αυτό το θεσμό να περνάει απαρατήρητος.

Όλοι, πάρα πολύ γρήγορα και εύκολα ξεχνάμε δύο πράγματα. Πρώτον, το πως ήταν όταν είμασταν εμείς σε μια μικρή ηλικία ξεκινώντας την καριέρα μας και δεύτερον τους ανθρώπους που μας βοήθησαν ή που δεν μας βοήθησαν όταν ξεκινήσαμε την καριέρα μας.

Μπορεί να στάθηκες τυχερός στην καριέρα σου και κάποια στιγμή να έπεσες πάνω σε έναν άνθρωπο που ανιδιοτελώς, επέλεξε να επενδύσει πάνω σου χρόνο και φαιά ουσία. Που είδε κάποια πράγματα σε εσένα και θεώρησε χρέος του να σε σμιλεύσει σε κάτι που θα ήταν χρήσιμο όχι σε αυτόν (αν και δεν το βγάζουμε απέξω) αλλά στην εταιρεία και την κοινωνία ευρύτερα.  Από την άλλη, μπορεί να μην στάθηκες τόσο τυχερός και να έπεσες σε διαφόρων ειδών ανθρώπων οι οποίοι κινούνταν σε ένα εύρος από το “Απλά είμαι εδώ να κάνω την δουλειά μου και τίποτα παραπάνω” μέχρι “Δεν θα δείξω γιατί δεν θα μου φας εσύ την θέση”. Όλοι μπορούμε να φέρουμε στο μυαλό μας παραδείγματα.

Η ουσία που θέλω να αποτυπώσω είναι ότι είναι το mentorship είναι κάτι που πρέπει να εντάξουμε στην ζωή μας, τόσο την επαγγελματική όσο και την προσωπική. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν έχει να κάνει ούτε με την ηλικία, αλλά ούτε και με την εμπειρία – δεν αποτελούν αυτά κριτήρια για να γίνει κάποιος μέντορας. Βασικό κριτήριο όμως είναι να έχει κάποιος μέσα του την αγωνία για την αναζήτηση του καλύτερου, τη συνεχή προσπάθεια για βελτίωση και ένα αξιακό σύστημα το οποίο θα έχει αναπτύξει μετά από μεγάλη προσπάθεια. Έχοντας αυτές τις αρχές, μπορεί ο καθένας να μεταλαμπαδεύσει σε οποιοδήποτε άνθρωπο μια φιλοσοφία συνεχούς αξιοποίησης των πόρων που του δίνονται με σκοπό την βελτίωση του εαυτού του.

Όταν μπαίνουμε στην αγορά εργασίας, είμαστε αρκετά διαμορφωμένοι σαν άνθρωποι. Έχουμε πάρει τις αξίες, την παιδεία και την ηθική μας από το σπίτι και το περιβάλλον μας. Αλλά επαγγελματικά, είμαστε ακόμα σε βρεφική ηλικία, σχετικά άγραφοι πίνακες, οπού και εμείς οι ίδιοι προσπαθούμε να  βρούμε τον τρόπο πως θα ενταχθούμε, πως θα ταιριάξουμε όλες τις αξίες μας με την επαγγελματική ζωή και πως θα διαμορφωθούμε σαν επαγγελματίες αρχικά και περαιτέρω σαν άνθρωποι αργότερα.

Εδώ είναι που κρύβεται η όλη αναγκαιότητα ύπαρξης ανθρώπων πρόθυμων να καθοδηγήσουν άλλους, αλλά κυρίως τους νεότερους. Και εδώ είναι που πρέπει να αναλογιστούμε όλοι μας αν κάνουμε αυτό που εγώ προσωπικά θεωρώ το χρέος μας, να “επιμορφώσουμε” κάποιον άνθρωπο που ίσως και να το έχει ανάγκη. Θα μου πεις εσύ με την σειρά σου ότι δεν είναι όλοι εκεί έξω διατεθειμένοι να επιμορφωθούν. Έχεις δίκιο, αλλά αυτό δεν παύει να σημαίνει ότι εσύ δεν πρέπει να κάνεις το χρέος σου. Επίσης θα μου πεις, ότι η φιλοσοφία η δικιά μου δεν είναι αναγκαία να ταιριάζει με την φιλοσοφία του άλλου. Πάλι έχεις δίκιο, αλλά το ξέρεις ότι ακόμα και από την απόρριψη μιας φιλοσοφίας παίρνεις κάτι, παίρνεις την ενδυνάμωση ή γενικότερα την βελτίωση της δικής σου, άρα το πρόσημο είναι πάλι θετικό. 

Οπότε ας βάλουμε όλοι λίγο στο μυαλό μας τα παραπάνω, και την επόμενη φορά που μας δοθεί η ευκαιρία, ας διαθέσουμε λίγο χρόνο παραπάνω στο να βοηθήσουμε κάποιον να “διαμορφωθεί”. Να εκπληρώσουμε δηλαδή το χρέος μας απέναντι σε αυτούς που μας βοήθησαν ή ακόμα, απλά να πάμε ενάντια στην ατομιστική στάση της σύγχρονης ζωής.

Με θαυμαστή εκτίμηση,

Το Χαμένο Στέλεχος